بخت با من یار نبود و وقتی پا به این دنیا گذاشتم زمستون بود و هوا خیلی سرد.مامانم ما رو زیاد تنها میذاشت ،میخواست که برای من و ۲ تا آبجی و داداش دیگه م غذا بیاره تا بخوریم و نمیریم، فقط گاهی برای اینکه خیلی احساس تنهایی نکنیم اگه توی خونه های اطراف مشغول گشتن بود باهامون میو میو میکرد و دلداریمون میداد که خیلی زود با غذاهای خوشمزه برمیگرده،بابام که به خاطر هیبت و رنگ سیاه و چشمای خیلی سبزش ازش میترسیدن، هر از گاهی بهمون سر میزد. . . . . .آرزو میکردم کاش  مثل بابام بودم اما ۲ تا مانع برای رسیدن به این آرزوم بود یکی اینکه من هنوز خیلی کوچیک بودم و دوم اینکه به مامانم برده بودم و سیاه نبودم.

من توی حیاط بودم و آبجی و داداشم که بختشون و وضعشون از من بهتر بود پشت بوم،چون تا زمانی  که کودتا شد جاشون از من امن تر بود و کسی به کارشون کاری نداشت، اما من همه ش توی چشم بودم وقتی میرفتم سمت خونه تا بتونم برم توی آشپزخونه بهم چشم غره میرفتن و یه چیزهایی میگفتن که چون شبیه میو میوهای مامانم نبود نمی فهمیدم.چند بار هم که موفق شدم برم تو، دنبالم کردن و خواستن منو بگیرن که. . . .یه بار هم دست یکیشون رو گاز گزفتم که خیلی حال داد.یه روز هم چند تا یاکریم دیدم که به هوای خوردن ارزن اومده بودن توی حیاط که به نظر خیلی خوشمزه میومدن اما چون هنوز اندازه بابام نشده بودم زورم بهشون نمیرسید.

روز کودتا داداشم اومده بود پیش من که دمشو گرفتن و انداختنش توی کوچه . . . .حین رفتن جیغ میزد که مراقب خودت باش اما من نمیدونستم چی کار باید بکنم !! چون خیلی گشنه م میشد و دیگه یواشکی منتظر مامانم نمیموندم و میومدم وسط حیاط میو میو میکردم تا بیاد ولی مامانم از وقتی حکومت نظامی شده بود کمتر میومد. . . .

داشتم توی حیاط میدویدم که یکهو دممو گرفتن و هر چی جیغ زدم که ولم کنید گوش نکردن. . منو انداختن همون جایی که داداشمو دو روز پیش انداختن.

کوچه خیلی بزرگه. . .. . چقدر هم سرده. . . .. . .